Ostatnia nowelizacja przepisów ustawy o czasie pracy kierowców zmieniła zasady wypłacania kierowcom diet i innych świadczeń związanych z pozostawaniem w podróży służbowej - art. 4 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie niektórych innych ustaw. Na dzień oddania niniejszego dodatku do druku ustawa ta jednak nie została opublikowana. Zgodnie z tym przepisem, w treści ustawy o czasie pracy kierowców pojawiła się autonomiczna definicja podróży służbowej, uznająca za taką podróż każde zadanie służbowe polegające na wykonywaniu na polecenie pracodawcy przewozu drogowego lub wyjazdu poza miejscowość, o której mowa w art. 2 pkt 4 lit. a) ustawy o czasie pracy kierowców, w celu wykonania przewozu drogowego. Podróżą służbową będzie więc każdy wyjazd poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy, na rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, bądź poza miejscowości, w których znajdują się inne miejsca prowadzenia działalności przez pracodawcę, w szczególności jego filie, przedstawicielstwa lub oddziały.

Oznacza to powrót do praktyki sprzed uchwały Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 19 listopada 2008 r., polegającej na wypłacie kierowcom części wynagrodzenia w postaci diet.

W listopadzie 2008 r. Sąd Najwyższy uznał, że wypłata większości miesięcznych poborów kierowcy w formie niepodlegających składkom na ubezpieczenie społeczne diet jest działaniem na szkodę całej grupy zawodowej, gdyż zamiast wynagrodzenia za pracę otrzymują oni jedynie zwrot podwyższonych kosztów utrzymania poza stałym miejscem zamieszkania, który nie będzie uwzględniany przez ZUS przy naliczaniu emerytury lub w przypadku wystąpienia zdarzeń losowych, np. niezdolności do pracy. W związku z powyższymi wątpliwościami Sąd Najwyższy uznał, że kierowcy zatrudnieni w transporcie międzynarodowym wykonujący prace na określonym obszarze stanowiącym ich miejsce pracy nie są w podróży służbowej w rozumieniu art. 77⁵ K.p.

Potwierdzeniem woli ustawodawcy zmiany wskazanej przez Sąd Najwyższy praktyki jest druga ze zmian wprowadzanych omawianą ustawą z dnia 12 lutego 2010 r., a mianowicie przyznanie kierowcom znajdującym się w podróży służbowej należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalanych na zasadach określonych w przepisach art. 77⁵ § 3-5 K.p. (art. 21a dodany do ustawy o czasie pracy kierowców). Tym samym do historii należy już okres, w którym przedsiębiorcy obawiali się wypłacać zatrudnionym kierowcom diety, z powodu groźby uznania tych świadczeń za składnik wynagrodzenia, z czym wiązałaby się konieczność odprowadzenia od wypłaconych z tego tytułu kwot składek na ZUS i zaliczek na podatek dochodowy.

Zmiana wskazanej przez powiększony skład Sądu Najwyższego praktyki została ponadto potwierdzona w przepisach przejściowych ustawy, a dokładnie rzecz ujmując w treści art. 7 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie niektórych innych ustaw. Jest to przepis nakazujący stosować art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców, przyznający im prawo do diet i innych świadczeń z tytułu podróży służbowych we wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie omawianej ustawy sprawach administracyjnych, postępowań podatkowych, o wykroczenia, karnych lub w karnych skarbowych, prowadzonych w związku z przepisem art. 77⁵ § 1 K.p., czyli odnoszących się do podróży służbowych. Oznacza to w praktyce, że w przypadku niezakończonych postępowań ich wynik będzie pozytywny dla przedsiębiorstw transportowych, należy przyjąć, że kierowcy byli w podróży służbowej i mogli otrzymywać wszystkie świadczenia z nią związane.